Przejdź do głównej zawartości

Wynieś śmieci!

Dziś o obowiązkach. I o tym, jak zniechęcić/zachęcić do nich dziecko:)
Chcemy, żeby nasze dzieci były w przyszłości obowiązkowe, prawda? Dlatego od najmłodszych lat uczymy je systematycznych czynności i czynimy je za nie odpowiedzialnymi. W ten sposób brzdące, uczniaki i nastolatki włączają się w życie rodziny, stają się - we własnym i naszym odczuciu - aktywnymi uczestnikami życia rodzinnego. Mają poczucie sprawstwa, czują się ważne.

Teoretycznie.

Bo praktycznie jednym z pierwszych obowiązków domowych (poza sprzątaniem własnego pokoju) jaki zwykle dorośli przydzielają swemu potomstwu jest... wynoszenie śmieci...

Tak się zastanawiam - co w ten sposób mówimy dziecku o obowiązkach? (i koniec końców o nim samym):
- że obowiązek to coś niezbyt przyjemnego
- że jedyne, co może dać z siebie rodzinie, to wynieść coś niepotrzebnego
- że nie jest na tyle roztropne i kompetentne, by powierzyć mu zadania ważne i odpowiedzialne
- że nadaje się jedynie do zadań mało ambitnych
- pomyśl co dzieje się z jego poczuciem własnej wartości

Zapytasz: a co takiego złego jest w wynoszeniu śmieci? Korona mu/jej z głowy nie spadnie! To dlaczego, gdy tylko Twoje dziecko jest w stanie udźwignąć i przenieść 5 kilogramów oddajesz tą fuchę z uczuciem ulgi? Doprawdy myślę, że stać nas  - rodziców - na większą kreatywność w tym temacie:) Przynajmniej ja nie chcę uczyć mojej Misi obowiązkowości za pomocą śmieci...

Do głowy przyszły mi takie przykłady zadań przydatnych i kształtujących konkretne umiejętności:

Przedszkolak może dbać o systematyczne podlewanie kwiatków (np. zawsze w określony dzień tygodnia) - będzie mógł zobaczyć, co dzieje się, gdy zapomni dać kwiatkom pić i jak pięknie wzrastają, gdy dba się o nie właściwie. Nauczy się jaka jest przyczyna i jaki skutek, gdy roślince oklapną listki lub zakwitną kwiatki. To co, że rozleje wodę? Możesz dać mu szmatkę - jak samodzielnie powyciera, to już następnym razem nie porozlewa:). Nie będzie odkrywczym gdy napiszę, że nakrywanie do stołu, noszenie potraw, uczestniczenie w przygotowywaniu posiłków, wycieranie szmatką blatów (ja kiedyś kupiłam Misi taką jej własną - w gwiazdki:), karmienie domowych pupili to zadania (nazwijmy je okołoposiłkowymi), z którymi  przedszkolak sobie spokojnie poradzi. Ważne, żeby tych zadań nie było zbyt wiele na raz i aby były proste i mierzalne. Po utrwalonej jednej czynności stopniowo warto dodawać kolejną.

Dziecko wczesnoszkolne, np. 7-letnie mogłoby przygotowywać tygodniową lub miesięczną listę zakupów (takich większych, np. chemicznych). Na początku z Tobą, a potem coraz bardziej samodzielnie. W ten sposób może nauczyć się miar i wag, szacować, planować, a zatem przewidywać, liczyć, mnożyć, dzielić, będzie poznawać sposoby przechowywania produktów w domu (słowem mała logistyka:).
Albo dziecko, w tym wieku, może mieć "pod opieką" rodzinne uroczystości. Pilnować  kto, w jakim miesiącu i w jaki dzień ma urodziny, imieniny, rocznicę. Taki całoroczny kalendarz można wykonać wspólnie. A potem uczniak pilnuje wydarzeń, informuje rodzinę na kilka dni przed, jest takim managerem - pyta kto kupuje prezent, a może organizuje rodzinę na wspólne tworzenie prezentów, ustala przebieg imprezy itp. itd.

Nastolatek - Szef domowych rachunków? Czemu nie? Opłacanie i pilnowanie terminów miesięcznych rachunków to mega ambitne zadanie. W bankowości internetowej odnajdzie się lepiej niż Ty. Jeśli z jakichś powodów nie chcesz by syn lub córka mieli dostęp do informacji o Twoich finansach możesz założyć drugie konto, na które będziesz przelewać określone kwoty. A może taki old-school - dokonywanie wpłat na poczcie?
Nastolatek może też być odpowiedzialny za zorganizowanie od A do Z jednego wyjścia w miesiącu dla całej rodziny, składającego się np. ze wspólnego posiłku w ciekawym miejscu i jakiejś atrakcji.
Gadałam przed chwilą z nastoletnim dżentelmenem - okazuje się, że młodzież równie chętnie ugotuje coś dla wszystkich. Jeśli się jej zaufa, odda garnki i wyjdzie z kuchni:) Drugi nastolatek powiedział mi, że lubi zmywać - to podsunęło mi myśl, że dziecko/młodzież dobrze zapytać jaki on sam ma pomysł i chyba w ogóle od tego zacząć:). I mieć w zanadrzu swój własny (patrz powyższe), jak wzruszy ramionami, mówiąc "nie wiem";)

Mam nadzieję, że te przykłady przybliżają Ci mój punkt widzenia, pewien sposób postrzegania dziecka, jako pełnoprawnego członka rodziny, który chce się czuć w niej ważny. Także w kwestii obowiązków. Twoje dziecko jest zdolne podejmować naprawdę odpowiedzialne zadania, dostosowane do wieku, do tego kim jest i co lubi. Stać je na więcej niż wynoszenie śmieci :)

No, ale kto je w takim razie ma wynosić? Uwierz mi - to już dla nikogo nie będzie problem:)
(A poza tym - odpowiedzialność za segregowanie odpadów, zapoznanie dziecka ze strategią zero waste też może być dobrym pomysłem. Twoje dziecko - Domowym Strażnikiem Ekologii). Pomysłów mogą być miliony, możesz je mnożyć i wymyślać opcje dostosowane do swojej rodziny, bo przecież jesteś osobą twórczą i kreatywną (na bank! po kilku latach rodzicielstwa nie ma innej opcji :)).


Aha! I moim zdaniem nie warto mówić dziecku, że włączając się w domowe prace pomaga w ten sposób mamie, tacie. Aktywne uczestniczenie w życiu rodziny nie powinno być pomocą. Powinno być jego własnym (wewnętrznie zmotywowanym) działaniem, jego własną aktywnością i wolą:)

A przekonanie, że wynoszenie śmieci to właściwy i jedynie słuszny obowiązek dla Twojego dziecka , wyrzuć po prostu do kosza!

Ciao! :)





Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Minimediacje - każdy konflikt ma wiele rozwiązań!

Jesteś rodzicem. Kochasz swoje dziecko, przytulasz, objaśniasz mu świat. Dbasz o zaspokajanie wszelakich potrzeb . Uczysz norm, wprowadzasz w zawiłe tajniki budowania relacji. Uczysz szacunku do siebie i innych.

A potem szkrab jest większy i większy. Zaczyna mieć swoje zdanie. Nie zgadza się z Tobą. Chce decydować. Rozkwita jego autonomia, sprawczość, kreatywność. Mocno zaznacza swoje miejsce w świecie. W naturalny sposób, potrafi dbać o swoje prawa.

I o to chodziło, prawda?

Tak. Niemniej z Twojej perspektywy jest trudniej. Dziecko nie chce robić tego, co mu proponujesz, nie słucha, podważa, nie podąża, kłóci się.

No i jeśli nie stosujesz kar i nagród, nie krzyczysz, a wszystko załatwiasz cierpliwymi rozmowami, okazuje się, że nie masz narzędzi, żeby je zmotywować do współpracy TU I TERAZ.  Twoje mega kreatywne propozycje rozwiązywania konfliktów i kwestii spornych - zdają się na absolutne NIC. Zero. Długie rozmowy nie dają efektu. Dziecko nieustannie nie chce się spieszyć, sprzątać, s…

1 czerwca zaskocz swoje dziecko naprawdę wyjątkowym prezentem!

Założę się, że od kiedy tylko spod Waszego domu odkicał Zajączek Wielkanocny, to na bank, tak jak ja, nieustannie słyszycie listę kolejnych prezentów, które dziecko (dzieci) chciałoby dostać w dniu swojego święta :).

I dobrze. I kupcie coś z tej listy, bo o tym pewnie marzy.  Warto to uszanować. Ja od kwietnia co drugi dzień słyszę, czy pamiętam, że na Dzień Dziecka moja córka chce mikroskop. Pamiętam. I DZIŚ jest ten dzień, gdy wreszcie go kupię 🔬!
A może...
... warto dodatkowo zrobić dziecku, taką wypasioną niespodziankę, jak na zdjęciach? W swoim ogrodzie/na działce lub u kogoś, kto udostępni Wam, kilka metrów kwadratowych swojego gruntu wypoczynkowego :).
Można też stworzyć takie cuda razem ze szkrabami, w Dzień Dziecka właśnie.
Dzisiejszy wpis jest głównie obrazkowy z minimalną ilością słów, za to z masą inspiracji!
Patrzcie:








jak panować nad reakcjami, czyli Pan Loyd i inne sposoby

Znasz ten moment, kiedy czujesz, że za chwilę rozerwie Cię od środka? I mimo, że z całej siły nie chcesz nakrzyczeć na dziecko i tak poddajesz się, podnosisz głos, rusza lawina. Padają te wszystkie słowa... Słowa za które, przepraszasz, obiecujesz, że to ostatni raz, płaczesz potem drugiej połowie w rękaw, że beznadziejny z Ciebie rodzic. Albo gryziesz się z tym, tonąc w oceanie własnego poczucia winy.

A przecież wkładasz w trudną sytuację całą wiedzę internetu, z książek, blogów. I całe serce. Używasz tych mądrych empatycznych, bezprzemocowych komunikatów. I co z tego, że często zamieniasz się w łagodną oazę spokoju, skoro bywasz też potężnym, siejącym postrach huraganem?

... którym nie chcesz być...

Rozumiem to, bo ja też nie chcę. I myślę sobie, że:

a) zróżnicowane warunki atmosferyczne w rodzinnie zdarzają się i będę zdarzać. To normalne!
Nie myśl, że sytuacja, w której zamiast empatii pokazałaś/eś kły i pazury przekreśla wszelkie Twoje sukcesy w relacji z dzieckiem! Warto okazyw…