Przejdź do głównej zawartości

Wynieś śmieci!

Dziś o obowiązkach. I o tym, jak zniechęcić/zachęcić do nich dziecko:)
Chcemy, żeby nasze dzieci były w przyszłości obowiązkowe, prawda? Dlatego od najmłodszych lat uczymy je systematycznych czynności i czynimy je za nie odpowiedzialnymi. W ten sposób brzdące, uczniaki i nastolatki włączają się w życie rodziny, stają się - we własnym i naszym odczuciu - aktywnymi uczestnikami życia rodzinnego. Mają poczucie sprawstwa, czują się ważne.

Teoretycznie.

Bo praktycznie jednym z pierwszych obowiązków domowych (poza sprzątaniem własnego pokoju) jaki zwykle dorośli przydzielają swemu potomstwu jest... wynoszenie śmieci...

Tak się zastanawiam - co w ten sposób mówimy dziecku o obowiązkach? (i koniec końców o nim samym):
- że obowiązek to coś niezbyt przyjemnego
- że jedyne, co może dać z siebie rodzinie, to wynieść coś niepotrzebnego
- że nie jest na tyle roztropne i kompetentne, by powierzyć mu zadania ważne i odpowiedzialne
- że nadaje się jedynie do zadań mało ambitnych
- pomyśl co dzieje się z jego poczuciem własnej wartości

Zapytasz: a co takiego złego jest w wynoszeniu śmieci? Korona mu/jej z głowy nie spadnie! To dlaczego, gdy tylko Twoje dziecko jest w stanie udźwignąć i przenieść 5 kilogramów oddajesz tą fuchę z uczuciem ulgi? Doprawdy myślę, że stać nas  - rodziców - na większą kreatywność w tym temacie:) Przynajmniej ja nie chcę uczyć mojej Misi obowiązkowości za pomocą śmieci...

Do głowy przyszły mi takie przykłady zadań przydatnych i kształtujących konkretne umiejętności:

Przedszkolak może dbać o systematyczne podlewanie kwiatków (np. zawsze w określony dzień tygodnia) - będzie mógł zobaczyć, co dzieje się, gdy zapomni dać kwiatkom pić i jak pięknie wzrastają, gdy dba się o nie właściwie. Nauczy się jaka jest przyczyna i jaki skutek, gdy roślince oklapną listki lub zakwitną kwiatki. To co, że rozleje wodę? Możesz dać mu szmatkę - jak samodzielnie powyciera, to już następnym razem nie porozlewa:). Nie będzie odkrywczym gdy napiszę, że nakrywanie do stołu, noszenie potraw, uczestniczenie w przygotowywaniu posiłków, wycieranie szmatką blatów (ja kiedyś kupiłam Misi taką jej własną - w gwiazdki:), karmienie domowych pupili to zadania (nazwijmy je okołoposiłkowymi), z którymi  przedszkolak sobie spokojnie poradzi. Ważne, żeby tych zadań nie było zbyt wiele na raz i aby były proste i mierzalne. Po utrwalonej jednej czynności stopniowo warto dodawać kolejną.

Dziecko wczesnoszkolne, np. 7-letnie mogłoby przygotowywać tygodniową lub miesięczną listę zakupów (takich większych, np. chemicznych). Na początku z Tobą, a potem coraz bardziej samodzielnie. W ten sposób może nauczyć się miar i wag, szacować, planować, a zatem przewidywać, liczyć, mnożyć, dzielić, będzie poznawać sposoby przechowywania produktów w domu (słowem mała logistyka:).
Albo dziecko, w tym wieku, może mieć "pod opieką" rodzinne uroczystości. Pilnować  kto, w jakim miesiącu i w jaki dzień ma urodziny, imieniny, rocznicę. Taki całoroczny kalendarz można wykonać wspólnie. A potem uczniak pilnuje wydarzeń, informuje rodzinę na kilka dni przed, jest takim managerem - pyta kto kupuje prezent, a może organizuje rodzinę na wspólne tworzenie prezentów, ustala przebieg imprezy itp. itd.

Nastolatek - Szef domowych rachunków? Czemu nie? Opłacanie i pilnowanie terminów miesięcznych rachunków to mega ambitne zadanie. W bankowości internetowej odnajdzie się lepiej niż Ty. Jeśli z jakichś powodów nie chcesz by syn lub córka mieli dostęp do informacji o Twoich finansach możesz założyć drugie konto, na które będziesz przelewać określone kwoty. A może taki old-school - dokonywanie wpłat na poczcie?
Nastolatek może też być odpowiedzialny za zorganizowanie od A do Z jednego wyjścia w miesiącu dla całej rodziny, składającego się np. ze wspólnego posiłku w ciekawym miejscu i jakiejś atrakcji.
Gadałam przed chwilą z nastoletnim dżentelmenem - okazuje się, że młodzież równie chętnie ugotuje coś dla wszystkich. Jeśli się jej zaufa, odda garnki i wyjdzie z kuchni:) Drugi nastolatek powiedział mi, że lubi zmywać - to podsunęło mi myśl, że dziecko/młodzież dobrze zapytać jaki on sam ma pomysł i chyba w ogóle od tego zacząć:). I mieć w zanadrzu swój własny (patrz powyższe), jak wzruszy ramionami, mówiąc "nie wiem";)

Mam nadzieję, że te przykłady przybliżają Ci mój punkt widzenia, pewien sposób postrzegania dziecka, jako pełnoprawnego członka rodziny, który chce się czuć w niej ważny. Także w kwestii obowiązków. Twoje dziecko jest zdolne podejmować naprawdę odpowiedzialne zadania, dostosowane do wieku, do tego kim jest i co lubi. Stać je na więcej niż wynoszenie śmieci :)

No, ale kto je w takim razie ma wynosić? Uwierz mi - to już dla nikogo nie będzie problem:)
(A poza tym - odpowiedzialność za segregowanie odpadów, zapoznanie dziecka ze strategią zero waste też może być dobrym pomysłem. Twoje dziecko - Domowym Strażnikiem Ekologii). Pomysłów mogą być miliony, możesz je mnożyć i wymyślać opcje dostosowane do swojej rodziny, bo przecież jesteś osobą twórczą i kreatywną (na bank! po kilku latach rodzicielstwa nie ma innej opcji :)).


Aha! I moim zdaniem nie warto mówić dziecku, że włączając się w domowe prace pomaga w ten sposób mamie, tacie. Aktywne uczestniczenie w życiu rodziny nie powinno być pomocą. Powinno być jego własnym (wewnętrznie zmotywowanym) działaniem, jego własną aktywnością i wolą:)

A przekonanie, że wynoszenie śmieci to właściwy i jedynie słuszny obowiązek dla Twojego dziecka , wyrzuć po prostu do kosza!

Ciao! :)





Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Minimediacje - każdy konflikt ma wiele rozwiązań!

Jesteś rodzicem. Kochasz swoje dziecko, przytulasz, objaśniasz mu świat. Dbasz o zaspokajanie wszelakich potrzeb . Uczysz norm, wprowadzasz w zawiłe tajniki budowania relacji. Uczysz szacunku do siebie i innych.

A potem szkrab jest większy i większy. Zaczyna mieć swoje zdanie. Nie zgadza się z Tobą. Chce decydować. Rozkwita jego autonomia, sprawczość, kreatywność. Mocno zaznacza swoje miejsce w świecie. W naturalny sposób, potrafi dbać o swoje prawa.

I o to chodziło, prawda?

Tak. Niemniej z Twojej perspektywy jest trudniej. Dziecko nie chce robić tego, co mu proponujesz, nie słucha, podważa, nie podąża, kłóci się.

No i jeśli nie stosujesz kar i nagród, nie krzyczysz, a wszystko załatwiasz cierpliwymi rozmowami, okazuje się, że nie masz narzędzi, żeby je zmotywować do współpracy TU I TERAZ.  Twoje mega kreatywne propozycje rozwiązywania konfliktów i kwestii spornych - zdają się na absolutne NIC. Zero. Długie rozmowy nie dają efektu. Dziecko nieustannie nie chce się spieszyć, sprzątać, s…

jak Misia pokonała lęk przed pająkami?

Cześć i czołem w niedzielny poranek. Misia się bawi, mąż obok scrolluje fejsa, więc mam chwilkę, aby podzielić się z Tobą NIEZAWODNYM sposobem na Misi lęk przed pająkami.

W sumie to lęk, który poszedł w zapomnienie. Bo wystarczyły 3 tygodnie TEJ SKUTECZNEJ STRATEGII ;) , aby spryskiwacz przestał być potrzebny!

Patent można wykorzystać przy różnych dziecięcych lękach.
Czym dziecko młodsze, tym łatwiej uwierzy z tą magię!


Z resztą u nas nie było magii - pająki i kosarze (te długonogie, często spotykane w naszych domach) nie lubią miętowego olejku eterycznego. No to dodałam kilka kropli do wody w spryskiwaczu. Pająków jakby mniej, a lęk Szkrabianki zniknął.

Można zrobić taką miksturę na lęk przed:
potworami spod łóżka, szafy, zza oknaowadami (można dodać olejki eteryczne, które rzeczywiście działają na insekty, np. lawendowy, warto doczytać w sieci)duchamismokamino i cokolwiek jeszcze tam mieszka wg dziecięcej wyobraźni w domowych zakamarkach Można też zrobić płyn dodający odwagi…

3 dialogi z Misią, które na pewno Cię rozbawią :)

1. Boska Szkrabianka
Przychodzi w nocy, zaspana, ale humor dobry. Rzuca jakimś żartem,  głos ma zachrypnięty, senny, oczy przymknięte.

Zaczynam się śmiać i na koniec salwy śmiechu, mówię:

- Misieńko, jesteś świetna!

Chwilowa cisza, po czym słyszę odpowiedź:

- chyba BOSKA chciałaś powiedzieć. BOSKA - artykułuje z naciskiem.
- a no tak, oczywiście - boska! - pokornie się poprawiam.

Po czym Misia zapada w sen, zapewne pełen aniołów, grających na jej cześć na harfach.

Bo najważniejsze, to nie zapominać o poczuciu własnej wartości. Nawet w stanie półsnu! :)


2. Matka nie gotuje obiadów

Siedzimy w kuchni u mojej siostry. Rozmowa o pomysłach na obiad. A Misia siedzi, zajada rosół zrobiony przez ciocię i mówi:
- a matka nie gotuje obiadów, wiesz?
Na co ja lotem błyskawicy, kompletnie oburzona, jadę z koksem:

- jak to nie gotuję? a w poniedziałek było to, we wtorek to, no przecież w środę tamto - zaczynam się bronić - dopiero w czwartek zamiawialiśmy pizzę... (bo wiedzcie, że nie znoszę gotować …