Przejdź do głównej zawartości

oto dziecko

Oto dziecko. Oto dzieci. Jakie są? Czego potrzebują?
Od pierwszego dnia kochają nas takimi jakimi jesteśmy i jeśli damy im to samo, powstanie relacyjne perpetuum mobile:) "Powiedz dziecku, że jest dobre, że umie, że potrafi" - to słowa Janusza Korczaka, a on się znał i już!:)

wokół  dziecka
prawa dziecka, zdrowie, edukacja, bezpieczeństwo, garść fachowej wiedzy z tej czy tamtej dziedziny oraz odkrycia amerykańskich naukowców;)  a także o harmonijnym rozwoju, a także miejscu (roli) dziecka w naszym społeczeństwie czytaj tutaj

mój sposób na... 
różne, przeróżne pomysły, patenty triki, które wykorzystuję towarzysząc mojemu dziecku w rozwoju w przygotowaniu

z niebieskiej perspektywy
jak Miśka widzi świat? (oczy ma niebieskie:)) czytaj tutaj

świat dziewczynki
jestem mamą córki - mam czasem refleksje związane z płcią! czytaj tutaj

radość:)
życie z małą dziewczynką na wesoło, czyli wszystko co sprawi, że się uśmiechniesz, wzruszysz lub szczerze zarechoczesz:) czytaj tutaj

poniedziałki z twórczością Misi:) 
często jestem dumna z mojego dziecka. Z wielu powodów. Jednym z nich jest zapał do tworzenia prac plastycznych. Zwykle wprawiają mnie w taaaaki dobry nastrój, być może i Ciebie ucieszą:) czytaj tutaj

oraz

366 x radość
pierwszy rok jej życia i pierwszy rok bloga (bo 2012 był przestępny:)) czytaj tutaj


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

jak panować nad reakcjami, czyli Pan Loyd i inne sposoby

Znasz ten moment, kiedy czujesz, że za chwilę rozerwie Cię od środka? I mimo, że z całej siły nie chcesz nakrzyczeć na dziecko i tak poddajesz się, podnosisz głos, rusza lawina. Padają te wszystkie słowa... Słowa za które, przepraszasz, obiecujesz, że to ostatni raz, płaczesz potem drugiej połowie w rękaw, że beznadziejny z Ciebie rodzic. Albo gryziesz się z tym, tonąc w oceanie własnego poczucia winy.

A przecież wkładasz w trudną sytuację całą wiedzę internetu, z książek, blogów. I całe serce. Używasz tych mądrych empatycznych, bezprzemocowych komunikatów. I co z tego, że często zamieniasz się w łagodną oazę spokoju, skoro bywasz też potężnym, siejącym postrach huraganem?

... którym nie chcesz być...

Rozumiem to, bo ja też nie chcę. I myślę sobie, że:

a) zróżnicowane warunki atmosferyczne w rodzinnie zdarzają się i będę zdarzać. To normalne!
Nie myśl, że sytuacja, w której zamiast empatii pokazałaś/eś kły i pazury przekreśla wszelkie Twoje sukcesy w relacji z dzieckiem! Warto okazyw…

Minimediacje - każdy konflikt ma wiele rozwiązań!

Jesteś rodzicem. Kochasz swoje dziecko, przytulasz, objaśniasz mu świat. Dbasz o zaspokajanie wszelakich potrzeb . Uczysz norm, wprowadzasz w zawiłe tajniki budowania relacji. Uczysz szacunku do siebie i innych.

A potem szkrab jest większy i większy. Zaczyna mieć swoje zdanie. Nie zgadza się z Tobą. Chce decydować. Rozkwita jego autonomia, sprawczość, kreatywność. Mocno zaznacza swoje miejsce w świecie. W naturalny sposób, potrafi dbać o swoje prawa.

I o to chodziło, prawda?

Tak. Niemniej z Twojej perspektywy jest trudniej. Dziecko nie chce robić tego, co mu proponujesz, nie słucha, podważa, nie podąża, kłóci się.

No i jeśli nie stosujesz kar i nagród, nie krzyczysz, a wszystko załatwiasz cierpliwymi rozmowami, okazuje się, że nie masz narzędzi, żeby je zmotywować do współpracy TU I TERAZ.  Twoje mega kreatywne propozycje rozwiązywania konfliktów i kwestii spornych - zdają się na absolutne NIC. Zero. Długie rozmowy nie dają efektu. Dziecko nieustannie nie chce się spieszyć, sprzątać, s…

"To będzie bolało, ale będę przy tobie" - o pobraniu krwi mały (nie)poradnik

To NIE jest mały poradnik "jak krok po kroku przygotować dziecko do pobrania krwi". W sumie, to już chyba "wyrosłam" z dawania sobie prawa do pisania porad. Mogę Wam tylko opowiedzieć, jak coś zadziało się u nas. Nie jest to nic uniwersalnego. Każde dziecko jest inne, procedury medyczne różnią się od siebie, ich częstotliwość, podejście personelu, nasze własne doświadczenia - to wszystko składa się na to, jak maluch, szkolniak czy nastolatek przejdzie przez badania.

Misia dużo mówi o tym co czuje, a ja powalam jej i czuć, i mówić prawdziwie.  I często mnie zaskakuje to, jak siedmiolatka potrafi rozpoznać swój strach i swoje potrzeby. Może to będzie dla Was przewodnik po dziecięcych emocjach i inspiracja, do tego jak wspierać swoje dziecko, gdy pani w seledynowym fartuszku zaciska opaskę na ramieniu Waszej zapłakanej, trzęsącej się, małej galaretki i mówi: "a widziałaś tą dziewczynkę, która wyszła przed Tobą? ona też miała pobraną krew i wcale nie płakała"…